Doorgaan naar hoofdcontent

Bericht uit een Londense suburb

Van 28 mei t/m 13 juni verblijf ik in Londen, in het kader van mijn onderzoek naar nieuwe vormen van kerk-zijn en liturgie. Twee weken ogen en oren open, Fresh Expressions bezoeken, vragen stellen en inspiratie opdoen - dat is waar ik op hoop! Gisteravond bezocht ik voor het eerst Café Church in West-Ealing. Hun verhaal op de Fresh Expressions website lees je hier.   

Daar zit ik, meegetroond naar de pub. Natuurlijk, welkom in Londen. Nog een beetje beduusd van het enthousiasme van de mensen die me naar afloop van de kerkdienst mee vroegen, en net zo beduusd van mijn eigen enthousiasme om zomaar ja te zeggen. Een lawaaiige straat met mensen van allerlei nationaliteiten, opdringerige uithangborden in vreemde talen en haastige dubbeldekkerbussen die voor mijn gevoel  uit het niets van de verkeerde kant van de straat aan komen rijden; een al even lawaaiige pub. Hier zit ik, verwikkeld in  een bizar, dan weer eerlijk en open en theologisch uitdagend, en dan weer verwarrend en onnavolgbaar gesprek, met vier mensen die ik niet ken. Een gesprek met een oude man met onverzorgd uiterlijk, die af en toe iets zegt over een tweede zondvloed dat ik slechts met heel grote moeite kan bestaan, laat staan begrijpen, met een zestiger in nette kleren (maar een slecht gebit dat toch niet een leven aan de 'goede' kant van de streep verraadt) die een heleboel kritische intellectuele vragen stelt, met een verlegen vrouw van Zweedse afkomst, en een jongen van mijn leeftijd, Pakistaans-Indiaas uiterlijk, duidelijk slim en gepassioneerd - zonder enige moeite praat hij mee over de thema's van mijn onderzoek, maar tussen de regels door vertelt hij ook een verhaal van eenzaamheid. 

De kerk van St. Johns, West-Ealing

Waarom kom je hier naar de kerk, vraag ik. 

Omdat er iets is in de mens dat hem naar gemeenschappen toe trekt. Er is een 'pull', iedere zondag weer, een ijkpunt in de week. Hoe kun je leven zonder een moment in de week waarop je samenkomt? Dan ben je alleen maar 'ik in West-Ealing' en 'jij in West-Ealing' en 'jij aan de andere kant van de stad' - één voor één wijst hij ons aan. 

'Ik in West-Ealing'. Dat was ik vanmiddag nog. 
Ik zat op mijn bed in mijn schattige kamer van het AirBnB-huis waar ik logeer, en ik probeerde te lezen. Je bent gewoon zenuwachtig voor de dienst vanavond, zei ik tegen mezelf. Doe niet zo stom, geniet van je avontuur! Het hielp niet echt. Ik was 'ik in West-Ealing' en ik was alleen. En natuurlijk kwam dat omdat ik op een vreemd bed zat, in een vreemd huis, in een vreemde stad, in een vreemd land waar ik niemand kende. Maar net zo goed als ieder ander ken ik het gevoel. Alleen. 
En toen was daar een lied. En de muziek was erger dan een carnavalskraker, maar de tekst raak. Het werd meegezongen door veel mensen voor wie ik in eerste instantie een beetje bang zou zijn als ik ze tegen zou komen op straat, en eigenlijk hier in de kerk ook nog wel. Twee weken in zo'n gemeenschap is waarschijnlijk veel te kort om dat kwijt te raken. Maar ik begin te denken dat er misschien wel niet zoiets is als 'de goede kant van de streep'. Bij tijd en wijle zijn we allemaal 'don't belongs'. 



Reacties

Populaire posts van deze blog

Een grote rode boerenzakdoek - bij het overlijden van Nico ter Linden

Nee, dit is geen zakdoek uit verdriet - of misschien ook een beetje wel, stiekem, want hij was voor mij zo'n mens waarvan je je niet kunt voorstellen dat hij ooit voorbijgaat.

Ik was een jaar of vijftien en Nico ter Linden kwam naar Houten. Als echte fan moest ik daar natuurlijk bij zijn, en als echte BN'er was hij in het echt natuurlijk een stuk kleiner dan ik me had voorgesteld. Van wat hij vertelde die avond weet ik weinig meer. Wel nog dat hij van tijd tot tijd zonder enige schaamte zijn grote rode boerenzakdoek tevoorschijn haalde om zijn neus te snuiten. Daarna borg hij de zakdoek weer op, keek de zaal eens rond en vertelde verder. Niemand had de tijd om het hilarisch te vinden, en binnen een paar seconden had hij ons weer mee teruggevoerd naar de wereld van de aartsvaders.

Ik was een jaar of twaalf en ik zat vol met vragen. Mijn moeder gaf me een boek met de gebundelde columns van Nico ter Linden, Kostgangers. Ik las dat geloof en ongeloof bij elkaar horen, 'als de…

Heden is u een heiland geboren

Als ik vroeger vriendinnetjes zag fietsen met een vioolkist of gitaarhoes op hun rug, was ik stiekem wel eens een beetje jaloers. Een piano neem je niet mee, dus ik had behalve mijn bladmuziek niets zichtbaars of tastbaars bij me. Aan mij kon je nooit zien dat ik naar muziekles ging.
Is het ijdelheid, dat ik het stiekem wel eens jammer vind dat ik als dominee niets zichtbaars of tastbaars bij me heb op zondagochtend? Ik heb nog geen toga, dus blijft over: mijn map met papieren en een paar keelsnoepjes. Toen ik op kerstavond in de bus naast een paar voetbalsupporters zat, kon niemand zien dat mijn koffer met kerststalfiguren gevuld was, en toch vond ik het maar wat leuk dat ik het kerstevangelie zo maar bij me had. 
Geloven wordt al snel abstract. Gods aanwezigheid is niet zichtbaar of tastbaar, je kunt God niet zien, niet aanraken. Bijbelverhalen spelen zich af in een wereld van tweeduizend jaar of nog langer geleden, een wereld waar we ons slechts met moeite een voorstelling van kun…

Studeer, zing, bid en verwonder

Zingen is dubbel bidden, dat is zo'n uitspraak die Augustinus ooit gedaan zou hebben en die je overal te pas en te onpas tegenkomt. En zoals voor de meeste clichés geldt: ze is nog waar ook.

Als ik het probeer, dan lukt het vaak niet, bidden. De woorden zijn er niet, of ik kan de rust niet vinden. Gebed is een houding die me overvalt, in dankbaarheid om wat er aan moois gebeurt in mijn leven of in een wanhopige schreeuw naar boven.

Het gebeurt me regelmatig als ik zing. Koorrepetitie, onder de douche, tijdens een viering of bij het studeren maakt dan niet uit. Vanmorgen ratel ik op mijn toetsenbord voor een paper dat ik snel af wil hebben. Het is om verschillende redenen geen makkelijk jaar geweest, en ik ben de hele boel een beetje zat. Klaar met die studie, de zomer moet komen! Probeer niet te veel na te denken en gewoon maar te typen. Ondertussen draai ik de cd op die we gisteren met het Vocaal Theologen Ensemble gepresenteerd hebben, het liefste lied van overzee deel 2. Ik hum…