Doorgaan naar hoofdcontent

Goud in de modderpoel

"Jullie hebben tot elf uur de tijd om een mini-preek te schrijven. Lengte: twee minuten. Ga je gang!" 
     Het is tien voor elf. Slik.
    'Jullie' - dat zijn mijn mede-predikanten-in-opleiding en ik. Aan het woord is de docent, aan wiens grillen we zijn overgeleverd tijdens een driedaagse cursus over voorgaan in de kerkdienst. Met de mij toegewezen Bijbeltekst - psalm 113 - en een schrijfblok zoek ik een plekje buiten in de zon, met uitzicht op het parkeerterrein. Ik lees de psalm, en nog eens, en nog eens, terwijl de wind verwoede pogingen doet de betreffende pagina van mijn bijbeltje om te slaan. Ik schrijf op wat me het eerst te binnen schiet, snelle steekwoorden en een paar halve zinnen. Geen tijd meer om het na te lezen, gewoon maar gaan. 
    Pas als ik de woorden uitspreek, merk ik hoe wáár ze voor mij zijn - en uit de feedback begrijp ik dat ze zo ook overkwamen. Daarna is het de beurt aan mijn groepsgenoten. Stuk voor stuk vullen zij hun twee minuten met waardevolle woorden. "Wat nou uitgebreide exegese?", grappen we. Waarom nog eindeloos commentaren raadplegen en uren zwoegen op een preek? De tekst, en één gedachte die jou persoonlijk raakt - dat is genoeg. (In elk geval voor twee minuten.)

's Avonds staat er een film op het programma, Jésus de Montréal. Ik verwacht het 'bekende' Jezus-verhaal te zien te krijgen in een nieuw jasje, maar word overvallen door een schijnbaar platvloerse komedie, die gaandeweg steeds diepere lagen blijkt te hebben. Het is een film die schuurt en schokt, maar ik vind het ook een indrukwekkende vertolking van de rauwe werkelijkheid van het evangelie anno nu. Nee, het is bepaald geen bijbelgetrouwe vertolking van het Jezus-verhaal, maar dat maakt de boodschap (dat je Christus alleen kunt vinden met je poten in de modder) er volgens mij niet minder bijbels op. Integendeel.

 

De laatste ochtend volgt opnieuw een opdracht: ontwerp in groepjes een ritueel rondom een bijbels personage, op een zelf te kiezen plaats. We belanden op het terrein van het AZC om de hoek, en voeren het ritueel uit tussen een meisje op een roze fiets, mensen die met een mobieltje aan hun oor een vreemde taal praten, en een bewaker die argwanend polshoogte komt nemen. Opnieuw krijgt de Bijbel handen en voeten en een gezicht (in elk geval voor ons, uitvoerders, want de participatie komt niet zo goed uit de verf als we gehoopt hadden. Maar hé - we zijn "probeerdominees", dus nu mag het nog...). En vooral: opnieuw zijn we onder de indruk van de kracht van Bijbelverhalen om creatieve processen op gang te brengen, en daarmee de wereld in een ander licht te zien.

De docent wordt niet moe om ons te wijzen op de kracht die dat ene Boek heeft om altijd weer een ánder verhaal te vertellen. "Jullie hebben goud in handen!"
    Iets om te onthouden, voor al die keren dat we ons over een onmogelijke tekst zullen buigen en verzuchten "had dat er maar niet gestaan...", en voor al die keren dat we middenin de modder zullen staan, tegenover leed waar we geen raad mee weten: we hebben goud in handen. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een grote rode boerenzakdoek - bij het overlijden van Nico ter Linden

Nee, dit is geen zakdoek uit verdriet - of misschien ook een beetje wel, stiekem, want hij was voor mij zo'n mens waarvan je je niet kunt voorstellen dat hij ooit voorbijgaat.

Ik was een jaar of vijftien en Nico ter Linden kwam naar Houten. Als echte fan moest ik daar natuurlijk bij zijn, en als echte BN'er was hij in het echt natuurlijk een stuk kleiner dan ik me had voorgesteld. Van wat hij vertelde die avond weet ik weinig meer. Wel nog dat hij van tijd tot tijd zonder enige schaamte zijn grote rode boerenzakdoek tevoorschijn haalde om zijn neus te snuiten. Daarna borg hij de zakdoek weer op, keek de zaal eens rond en vertelde verder. Niemand had de tijd om het hilarisch te vinden, en binnen een paar seconden had hij ons weer mee teruggevoerd naar de wereld van de aartsvaders.

Ik was een jaar of twaalf en ik zat vol met vragen. Mijn moeder gaf me een boek met de gebundelde columns van Nico ter Linden, Kostgangers. Ik las dat geloof en ongeloof bij elkaar horen, 'als de…

Heden is u een heiland geboren

Als ik vroeger vriendinnetjes zag fietsen met een vioolkist of gitaarhoes op hun rug, was ik stiekem wel eens een beetje jaloers. Een piano neem je niet mee, dus ik had behalve mijn bladmuziek niets zichtbaars of tastbaars bij me. Aan mij kon je nooit zien dat ik naar muziekles ging.
Is het ijdelheid, dat ik het stiekem wel eens jammer vind dat ik als dominee niets zichtbaars of tastbaars bij me heb op zondagochtend? Ik heb nog geen toga, dus blijft over: mijn map met papieren en een paar keelsnoepjes. Toen ik op kerstavond in de bus naast een paar voetbalsupporters zat, kon niemand zien dat mijn koffer met kerststalfiguren gevuld was, en toch vond ik het maar wat leuk dat ik het kerstevangelie zo maar bij me had. 
Geloven wordt al snel abstract. Gods aanwezigheid is niet zichtbaar of tastbaar, je kunt God niet zien, niet aanraken. Bijbelverhalen spelen zich af in een wereld van tweeduizend jaar of nog langer geleden, een wereld waar we ons slechts met moeite een voorstelling van kun…

Studeer, zing, bid en verwonder

Zingen is dubbel bidden, dat is zo'n uitspraak die Augustinus ooit gedaan zou hebben en die je overal te pas en te onpas tegenkomt. En zoals voor de meeste clichés geldt: ze is nog waar ook.

Als ik het probeer, dan lukt het vaak niet, bidden. De woorden zijn er niet, of ik kan de rust niet vinden. Gebed is een houding die me overvalt, in dankbaarheid om wat er aan moois gebeurt in mijn leven of in een wanhopige schreeuw naar boven.

Het gebeurt me regelmatig als ik zing. Koorrepetitie, onder de douche, tijdens een viering of bij het studeren maakt dan niet uit. Vanmorgen ratel ik op mijn toetsenbord voor een paper dat ik snel af wil hebben. Het is om verschillende redenen geen makkelijk jaar geweest, en ik ben de hele boel een beetje zat. Klaar met die studie, de zomer moet komen! Probeer niet te veel na te denken en gewoon maar te typen. Ondertussen draai ik de cd op die we gisteren met het Vocaal Theologen Ensemble gepresenteerd hebben, het liefste lied van overzee deel 2. Ik hum…