Doorgaan naar hoofdcontent

Decembersfeer in Madrid

De dagen voor Kerst bracht ik met een vriendin door in Madrid, te gast bij 'Spaanse huisgenoot'  die een half jaar bij ons heeft gewoond. Een stad vol (en dan ook echt vol: proppen in de metro en Koninginnedagdrukte op straat) mensen in decembersfeer, én een stad vol zon!

We hebben de "Calle de San Nicolas" natuurlijk meteen op de foto gezet, zodat we thuis kunnen zeggen dat we de straat van Sinterklaas gezien hebben... En Spaanse huisgenoot had naast de adventskalender ook haar Sint-prentenboek op de kast staan - vorig jaar van ons gekregen. Het grote kinderfeest in Madrid is echter Driekoningen, op 5-6 januari. Los tres Reyes Mages trekken dan in Carnavalsachtige optocht door de stad, met praalwagens en al. 's Nachts gaan ze langs de huizen en vullen de kinderschoenen met cadeautjes. Die schoenen staan verwachtingsvol op het balkon, een emmer water voor de kamelen ernaast. Men eet een zoet, ringvormig brood, waarin een stukje speelgoed verstopt zit - degene die het speelgoedje vindt, betaalt voor het brood. Ons Carnaval, Sinterklaas en Driekoningen inéén?

Een deel van het aanbod in een van de kerststalkramen.
Wat Kerst betreft: ook in Spanje heeft Santa voet aan de grond gekregen, maar voorlopig hebben de kerststalletjes nog een ruime voorsprong. Al op het vliegveld zagen we een miniatuurlandschap van minstens drie bij drie meter met een stal in het midden. De 24e wordt ook bij de kathedraal de kerststal in gereedheid gebracht: levensgrote beelden worden op het plein nog eens goed afgestoft en opgepoetst. Klaar voor het feest! Op de markt zijn minstens tien kramen waar je de stalletjes en losse figuren kunt kopen. Ooit wel eens zes blote Jezusjes op een rij gezien? De tafels zijn gevuld met Maria's, Jozefs, kribbes, ossen, ezels, herders, schapen, engelen, wijzen, kamelen, olifanten, kippen, monsters, timmerwerkplaatsen, Romeinse soldaten, mandarijnenboompjes... 

Het plafond van de Almudena-kathedraal.
Overigens is de jonge generatie Spanjaarden volgens mij net zo geseculariseerd als in Nederland - Spaanse huisgenoot hoorde het verhaal van de herders voor het eerst. Maar de kerk is machtig en rijk, en dat wordt haar niet in dank afgenomen. Een bordje bij de ingang van de kathedraal met "donatie 1 euro alstublieft" is genoeg om Spaanse huisgenoot in woede te doen ontsteken. Om een elektrisch (!) kaarsje op te steken, moet je trouwens ook 1 euro betalen - er staat een grote bak met plastic lichtjes en een machine waar je je munt in kunt werpen, en dan gaat een van de lichtjes aan... Voor de rest is de kerk prachtig. 

Woede tegen de kerk raakt me, merk ik, ook al is het niet mijn eigen kerk, en ook al kan ik zelf niet anders dan pleiten voor een 'onmachtige' kerk. Ik vraag me af: hoe geseculariseerd moet een samenleving worden, en hoe marginaal de kerk, voordat mensen weer zonder afkeer naar haar boodschap kunnen luisteren? 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een grote rode boerenzakdoek - bij het overlijden van Nico ter Linden

Nee, dit is geen zakdoek uit verdriet - of misschien ook een beetje wel, stiekem, want hij was voor mij zo'n mens waarvan je je niet kunt voorstellen dat hij ooit voorbijgaat.

Ik was een jaar of vijftien en Nico ter Linden kwam naar Houten. Als echte fan moest ik daar natuurlijk bij zijn, en als echte BN'er was hij in het echt natuurlijk een stuk kleiner dan ik me had voorgesteld. Van wat hij vertelde die avond weet ik weinig meer. Wel nog dat hij van tijd tot tijd zonder enige schaamte zijn grote rode boerenzakdoek tevoorschijn haalde om zijn neus te snuiten. Daarna borg hij de zakdoek weer op, keek de zaal eens rond en vertelde verder. Niemand had de tijd om het hilarisch te vinden, en binnen een paar seconden had hij ons weer mee teruggevoerd naar de wereld van de aartsvaders.

Ik was een jaar of twaalf en ik zat vol met vragen. Mijn moeder gaf me een boek met de gebundelde columns van Nico ter Linden, Kostgangers. Ik las dat geloof en ongeloof bij elkaar horen, 'als de…

Heden is u een heiland geboren

Als ik vroeger vriendinnetjes zag fietsen met een vioolkist of gitaarhoes op hun rug, was ik stiekem wel eens een beetje jaloers. Een piano neem je niet mee, dus ik had behalve mijn bladmuziek niets zichtbaars of tastbaars bij me. Aan mij kon je nooit zien dat ik naar muziekles ging.
Is het ijdelheid, dat ik het stiekem wel eens jammer vind dat ik als dominee niets zichtbaars of tastbaars bij me heb op zondagochtend? Ik heb nog geen toga, dus blijft over: mijn map met papieren en een paar keelsnoepjes. Toen ik op kerstavond in de bus naast een paar voetbalsupporters zat, kon niemand zien dat mijn koffer met kerststalfiguren gevuld was, en toch vond ik het maar wat leuk dat ik het kerstevangelie zo maar bij me had. 
Geloven wordt al snel abstract. Gods aanwezigheid is niet zichtbaar of tastbaar, je kunt God niet zien, niet aanraken. Bijbelverhalen spelen zich af in een wereld van tweeduizend jaar of nog langer geleden, een wereld waar we ons slechts met moeite een voorstelling van kun…

Studeer, zing, bid en verwonder

Zingen is dubbel bidden, dat is zo'n uitspraak die Augustinus ooit gedaan zou hebben en die je overal te pas en te onpas tegenkomt. En zoals voor de meeste clichés geldt: ze is nog waar ook.

Als ik het probeer, dan lukt het vaak niet, bidden. De woorden zijn er niet, of ik kan de rust niet vinden. Gebed is een houding die me overvalt, in dankbaarheid om wat er aan moois gebeurt in mijn leven of in een wanhopige schreeuw naar boven.

Het gebeurt me regelmatig als ik zing. Koorrepetitie, onder de douche, tijdens een viering of bij het studeren maakt dan niet uit. Vanmorgen ratel ik op mijn toetsenbord voor een paper dat ik snel af wil hebben. Het is om verschillende redenen geen makkelijk jaar geweest, en ik ben de hele boel een beetje zat. Klaar met die studie, de zomer moet komen! Probeer niet te veel na te denken en gewoon maar te typen. Ondertussen draai ik de cd op die we gisteren met het Vocaal Theologen Ensemble gepresenteerd hebben, het liefste lied van overzee deel 2. Ik hum…