Doorgaan naar hoofdcontent

Twijfelen in Eindhoven en Hilversum

Bij een rondje 'klein blogonderhoud' kwam ik onderstaand bericht tegen, als concept. Ik schreef het eind juni. Maar waarom niet alsnog publiceren? De boodschap uit het filmpje is wat mij betreft nog net zo belangrijk als een halfjaar geleden!

Zo ongeveer ieder zichzelf respecterend religie-blog heeft er aandacht aan besteed: 7keer7. Het idee was simpel: 7 avonden waarop telkens 7 denkers, doeners of kunstenaars 7 minuten de tijd kregen om hun visie op de toekomst van het christendom naar voren te brengen, waarna de 70 aanwezigen werden uitgedaagd met elkaar in gesprek te gaan.

Ik was erbij in Eindhoven. De setting (een ontspannen kroeg zonder al te veel zitplaatsen) en de sfeer (dominee sprak met singer-songwriter met non met politicus én met al die inspirerende mensen tussen de 17 en 77 die zich in het publiek bevonden) maakten dat ik na afloop een heleboel pakkende uitspraken in mijn notitieboekje neer te pennen had. Ik keerde huiswaarts met de geruststellende gedachte dat het nog wel eens weer wat zou kunnen worden met dat christendom van ons.
 
De daaropvolgende week was ik te gast bij Casella, een klooster-nieuwe-stijl in Hilversum. Tijdens een wandeling over het kloosterterrein raakte ik aan de praat met een meisje van een jaar of vijf en haar moeder. Nadat ik verteld had dat ik in het klooster logeerde, vroeg het meisje: "Geloof jij in God?"

Ik antwoordde bevestigend (de nogal onverwachte reactie luidde: "dan mag jij geen kindjes krijgen," kennelijk ging ze ervan uit dat alle gelovigen een celibatair leven leiden...). En terwijl ik mezelf zo hoorde zeggen dat ik inderdaad in God geloof, schoot me een van de sprekers op die 7keer7-avond te binnen. Zo snel gaat dat dus, dacht ik. Zo snel verdoezel ik naar de buitenwereld toe mijn twijfels.

Die spreker was de Ierse theoloog Peter Rollins - postmodern, vrijzinnig en evangelisch tegelijk. In een uitdagende videoboodschap hield hij een pleidooi voor het spreken over twijfel, zowel buiten als binnen de kerk. Belangrijk! En ik besloot: van nu af aan geen makkelijke antwoorden meer voor mij.

Zelfs niet richting kleine meisjes? Daar ben ik nog niet over uit ;-) 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een grote rode boerenzakdoek - bij het overlijden van Nico ter Linden

Nee, dit is geen zakdoek uit verdriet - of misschien ook een beetje wel, stiekem, want hij was voor mij zo'n mens waarvan je je niet kunt voorstellen dat hij ooit voorbijgaat.

Ik was een jaar of vijftien en Nico ter Linden kwam naar Houten. Als echte fan moest ik daar natuurlijk bij zijn, en als echte BN'er was hij in het echt natuurlijk een stuk kleiner dan ik me had voorgesteld. Van wat hij vertelde die avond weet ik weinig meer. Wel nog dat hij van tijd tot tijd zonder enige schaamte zijn grote rode boerenzakdoek tevoorschijn haalde om zijn neus te snuiten. Daarna borg hij de zakdoek weer op, keek de zaal eens rond en vertelde verder. Niemand had de tijd om het hilarisch te vinden, en binnen een paar seconden had hij ons weer mee teruggevoerd naar de wereld van de aartsvaders.

Ik was een jaar of twaalf en ik zat vol met vragen. Mijn moeder gaf me een boek met de gebundelde columns van Nico ter Linden, Kostgangers. Ik las dat geloof en ongeloof bij elkaar horen, 'als de…

Heden is u een heiland geboren

Als ik vroeger vriendinnetjes zag fietsen met een vioolkist of gitaarhoes op hun rug, was ik stiekem wel eens een beetje jaloers. Een piano neem je niet mee, dus ik had behalve mijn bladmuziek niets zichtbaars of tastbaars bij me. Aan mij kon je nooit zien dat ik naar muziekles ging.
Is het ijdelheid, dat ik het stiekem wel eens jammer vind dat ik als dominee niets zichtbaars of tastbaars bij me heb op zondagochtend? Ik heb nog geen toga, dus blijft over: mijn map met papieren en een paar keelsnoepjes. Toen ik op kerstavond in de bus naast een paar voetbalsupporters zat, kon niemand zien dat mijn koffer met kerststalfiguren gevuld was, en toch vond ik het maar wat leuk dat ik het kerstevangelie zo maar bij me had. 
Geloven wordt al snel abstract. Gods aanwezigheid is niet zichtbaar of tastbaar, je kunt God niet zien, niet aanraken. Bijbelverhalen spelen zich af in een wereld van tweeduizend jaar of nog langer geleden, een wereld waar we ons slechts met moeite een voorstelling van kun…

Studeer, zing, bid en verwonder

Zingen is dubbel bidden, dat is zo'n uitspraak die Augustinus ooit gedaan zou hebben en die je overal te pas en te onpas tegenkomt. En zoals voor de meeste clichés geldt: ze is nog waar ook.

Als ik het probeer, dan lukt het vaak niet, bidden. De woorden zijn er niet, of ik kan de rust niet vinden. Gebed is een houding die me overvalt, in dankbaarheid om wat er aan moois gebeurt in mijn leven of in een wanhopige schreeuw naar boven.

Het gebeurt me regelmatig als ik zing. Koorrepetitie, onder de douche, tijdens een viering of bij het studeren maakt dan niet uit. Vanmorgen ratel ik op mijn toetsenbord voor een paper dat ik snel af wil hebben. Het is om verschillende redenen geen makkelijk jaar geweest, en ik ben de hele boel een beetje zat. Klaar met die studie, de zomer moet komen! Probeer niet te veel na te denken en gewoon maar te typen. Ondertussen draai ik de cd op die we gisteren met het Vocaal Theologen Ensemble gepresenteerd hebben, het liefste lied van overzee deel 2. Ik hum…