Decembersfeer in Madrid

De dagen voor Kerst bracht ik met een vriendin door in Madrid, te gast bij 'Spaanse huisgenoot'  die een half jaar bij ons heeft gewoond. Een stad vol (en dan ook echt vol: proppen in de metro en Koninginnedagdrukte op straat) mensen in decembersfeer, én een stad vol zon!

We hebben de "Calle de San Nicolas" natuurlijk meteen op de foto gezet, zodat we thuis kunnen zeggen dat we de straat van Sinterklaas gezien hebben... En Spaanse huisgenoot had naast de adventskalender ook haar Sint-prentenboek op de kast staan - vorig jaar van ons gekregen. Het grote kinderfeest in Madrid is echter Driekoningen, op 5-6 januari. Los tres Reyes Mages trekken dan in Carnavalsachtige optocht door de stad, met praalwagens en al. 's Nachts gaan ze langs de huizen en vullen de kinderschoenen met cadeautjes. Die schoenen staan verwachtingsvol op het balkon, een emmer water voor de kamelen ernaast. Men eet een zoet, ringvormig brood, waarin een stukje speelgoed verstopt zit - degene die het speelgoedje vindt, betaalt voor het brood. Ons Carnaval, Sinterklaas en Driekoningen inéén?

Een deel van het aanbod in een van de kerststalkramen.

Wat Kerst betreft: ook in Spanje heeft Santa voet aan de grond gekregen, maar voorlopig hebben de kerststalletjes nog een ruime voorsprong. Al op het vliegveld zagen we een miniatuurlandschap van minstens drie bij drie meter met een stal in het midden. De 24e wordt ook bij de kathedraal de kerststal in gereedheid gebracht: levensgrote beelden worden op het plein nog eens goed afgestoft en opgepoetst. Klaar voor het feest! Op de markt zijn minstens tien kramen waar je de stalletjes en losse figuren kunt kopen. Ooit wel eens zes blote Jezusjes op een rij gezien? De tafels zijn gevuld met Maria's, Jozefs, kribbes, ossen, ezels, herders, schapen, engelen, wijzen, kamelen, olifanten, kippen, monsters, timmerwerkplaatsen, Romeinse soldaten, mandarijnenboompjes... 

Het plafond van de Almudena-kathedraal.

Overigens is de jonge generatie Spanjaarden volgens mij net zo geseculariseerd als in Nederland - Spaanse huisgenoot hoorde het verhaal van de herders voor het eerst. Maar de kerk is machtig en rijk, en dat wordt haar niet in dank afgenomen. Een bordje bij de ingang van de kathedraal met "donatie 1 euro alstublieft" is genoeg om Spaanse huisgenoot in woede te doen ontsteken. Om een elektrisch (!) kaarsje op te steken, moet je trouwens ook 1 euro betalen - er staat een grote bak met plastic lichtjes en een machine waar je je munt in kunt werpen, en dan gaat een van de lichtjes aan... Voor de rest is de kerk prachtig. 

Woede tegen de kerk raakt me, merk ik, ook al is het niet mijn eigen kerk, en ook al kan ik zelf niet anders dan pleiten voor een 'onmachtige' kerk. Ik vraag me af: hoe geseculariseerd moet een samenleving worden, en hoe marginaal de kerk, voordat mensen weer zonder afkeer naar haar boodschap kunnen luisteren?