Doorgaan naar hoofdcontent

Toga-uitje

'Wie beim Hochzeit,' zegt de verkoopster terwijl ze de stof rondom op de juiste lengte aftekent. Net als bij je bruidsjurk - we lachen erom. Het zou inderdaad zomaar kunnen. Twee vriendinnen zijn meegekomen (die stiekem ook wel zouden willen passen maar dat nog niet durven te vragen), giechelend eerst en dan onder de indruk. Voor onze ogen is onze vriendin in een dominee veranderd, ook al zal ze pas over een week officieel predikant worden. Bruiloft? Nou, dat niet, maar toch bijzonder! Net zoals het toch ook wel een beetje bijzonder is om even later zelf een paar toga's te proberen, te discussiëren over wit of zwart, en verbaasd in de spiegel te kijken.

Na afloop dwalen we door Paderborn, en zien dat de winkel voor religieuze gewaden hier niet op zichzelf staat. Er is nog een andere toga-zaak, een edelsmid voor liturgisch vaatwerk, een boekenkast met een enorm assortiment theologie (waaronder één kast exegese en twéé kasten liturgiek, waarvan een hele plank met begeleidingsbundels, toelichtingen, registers en dagboeken bij het liedboek. Welkom in katholiek Duitsland), en een kaarsenmaker annex drogist annex wierookmenger (nooit geweten dat je wierookkorrels in zoveel verschillende soorten hebt) annex kruisjes-, engeltjes- en kerststalverkoper. In de buurt van de Dom lopen groepjes kinderen als koningen verkleed. Om vier uur gaan de meeste winkels dicht, want om zes uur begint de mis. Kerk is hier niet bijzonder. 

Rathaus, Paderborn
'Bijzonder jaar wordt het voor jou, hè!', hoorde ik binnen en buiten de kerk tegen me zeggen rond Oud en Nieuw. 'Nog niet, mijn studie loopt ietsje uit, dus ik word dit jaar nog geen dominee!' Zomaar een gesprekje, maar ik loop eraan te denken in de straten van Paderborn, en we hebben het erover in de auto door de sneeuwbuien terug naar Nederland. Hoe 'bijzonder' is het eigenlijk, dominee worden? Ik doe er moeilijk over, ik twijfel en weifel, en ik vind het bijzonder om een toga aan te trekken, maar uiteindelijk vind ik het zo bijzonder toch niet. We komen hierop uit, op de terugweg in de auto: dat roeping (want dat grote woord ligt dan al snel op de loer) niet zozeer te maken heeft met 'wat' maar meer met 'hoe'. Ik ben niet geroepen om dominee te worden ('wat') maar om iedere dag opnieuw mijn leven te leven als mens-voor-God (nog meer grote woorden), struikelend achter Jezus aan ('hoe', term van Mike Yaconelli). Een deel van de manier waarop ik probeer antwoord te geven aan die roeping, is door (denk ik, hoop ik, of toch niet, enfin) dominee te gaan worden. Maar de belangrijkste antwoorden komen (horen te komen, want ik ben hierin zeker een struikelaar) in het leven van alledag. 

Dat heeft de kaarsenmaker annex drogist annex wierrookmenger annex kruisjes-, engeltjes- en kerststalverkoper begrepen. Ik kocht twee kleine houten kerstfiguurtjes bij hem, en nadat ik in stuntelig Duits had afgerekend en wilde weglopen, voelde ik ineens even een hand op mijn arm. 'Alles Gute!' Ik keek hem aan, we glimlachten even. Gewoon bijzonder, zo'n moment.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een grote rode boerenzakdoek - bij het overlijden van Nico ter Linden

Nee, dit is geen zakdoek uit verdriet - of misschien ook een beetje wel, stiekem, want hij was voor mij zo'n mens waarvan je je niet kunt voorstellen dat hij ooit voorbijgaat.

Ik was een jaar of vijftien en Nico ter Linden kwam naar Houten. Als echte fan moest ik daar natuurlijk bij zijn, en als echte BN'er was hij in het echt natuurlijk een stuk kleiner dan ik me had voorgesteld. Van wat hij vertelde die avond weet ik weinig meer. Wel nog dat hij van tijd tot tijd zonder enige schaamte zijn grote rode boerenzakdoek tevoorschijn haalde om zijn neus te snuiten. Daarna borg hij de zakdoek weer op, keek de zaal eens rond en vertelde verder. Niemand had de tijd om het hilarisch te vinden, en binnen een paar seconden had hij ons weer mee teruggevoerd naar de wereld van de aartsvaders.

Ik was een jaar of twaalf en ik zat vol met vragen. Mijn moeder gaf me een boek met de gebundelde columns van Nico ter Linden, Kostgangers. Ik las dat geloof en ongeloof bij elkaar horen, 'als de…

Heden is u een heiland geboren

Als ik vroeger vriendinnetjes zag fietsen met een vioolkist of gitaarhoes op hun rug, was ik stiekem wel eens een beetje jaloers. Een piano neem je niet mee, dus ik had behalve mijn bladmuziek niets zichtbaars of tastbaars bij me. Aan mij kon je nooit zien dat ik naar muziekles ging.
Is het ijdelheid, dat ik het stiekem wel eens jammer vind dat ik als dominee niets zichtbaars of tastbaars bij me heb op zondagochtend? Ik heb nog geen toga, dus blijft over: mijn map met papieren en een paar keelsnoepjes. Toen ik op kerstavond in de bus naast een paar voetbalsupporters zat, kon niemand zien dat mijn koffer met kerststalfiguren gevuld was, en toch vond ik het maar wat leuk dat ik het kerstevangelie zo maar bij me had. 
Geloven wordt al snel abstract. Gods aanwezigheid is niet zichtbaar of tastbaar, je kunt God niet zien, niet aanraken. Bijbelverhalen spelen zich af in een wereld van tweeduizend jaar of nog langer geleden, een wereld waar we ons slechts met moeite een voorstelling van kun…

Studeer, zing, bid en verwonder

Zingen is dubbel bidden, dat is zo'n uitspraak die Augustinus ooit gedaan zou hebben en die je overal te pas en te onpas tegenkomt. En zoals voor de meeste clichés geldt: ze is nog waar ook.

Als ik het probeer, dan lukt het vaak niet, bidden. De woorden zijn er niet, of ik kan de rust niet vinden. Gebed is een houding die me overvalt, in dankbaarheid om wat er aan moois gebeurt in mijn leven of in een wanhopige schreeuw naar boven.

Het gebeurt me regelmatig als ik zing. Koorrepetitie, onder de douche, tijdens een viering of bij het studeren maakt dan niet uit. Vanmorgen ratel ik op mijn toetsenbord voor een paper dat ik snel af wil hebben. Het is om verschillende redenen geen makkelijk jaar geweest, en ik ben de hele boel een beetje zat. Klaar met die studie, de zomer moet komen! Probeer niet te veel na te denken en gewoon maar te typen. Ondertussen draai ik de cd op die we gisteren met het Vocaal Theologen Ensemble gepresenteerd hebben, het liefste lied van overzee deel 2. Ik hum…