Doorgaan naar hoofdcontent

Zaterdagmiddag

Onze ARC-tafel bij de ingang voelt inmiddels al een beetje vertrouwd. Het is 38 graden buiten en de bezoekers hebben zeventig traptreden achter de rug - we horen menige zucht van opluchting als ze de koele schemering van de kerk binnenkomen. We hebben zelfs een poos gezelschap van een hondje, dat in het voorportaal ligt uit te hijgen en rustig wacht totdat zijn baasjes de kerk hebben bekeken.

Na een ochtend duimendraaien hoor ik eindelijk weer Nederlands praten (en zie een bekend gezicht? Nee, dat heb ik me vast ingebeeld). Het echtpaar wil eigenlijk liever zelf rondkijken, maar vooruit: omdat het in het Nederlands is. Ik informeer waar ze vandaan komen. Uit Friesland (dus ik kan hen niet uit Utrecht kennen, en het kan toch ook niet dat ik meteen op de tweede dag een bekende zou zien). Dan vraagt de man voorzichtig of ik soms ook bij het Vocaal Theologen Ensemble zing, en op hetzelfde moment herken ik hem. Toch! We hebben paar keer samen in een VTE-project gezongen. Klein klein kikkerlandje...

Zo zijn er meer kleine ontmoetingen. Met een groep uit Brabant praat ik over de kerksluitingen in Nederland, een vrouw vertelt naar aanleiding van het schilderij van de heilige Christoffel over een Christoffelmedaille die al generaties lang in haar familie is, en van een andere vrouw leer ik tijdens het middaggebed hoe de Nederlandse tekst van het Ave Maria gaat. Misschien minder toevallig, maar net zo de moeite waard!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een grote rode boerenzakdoek - bij het overlijden van Nico ter Linden

Nee, dit is geen zakdoek uit verdriet - of misschien ook een beetje wel, stiekem, want hij was voor mij zo'n mens waarvan je je niet kunt voorstellen dat hij ooit voorbijgaat.

Ik was een jaar of vijftien en Nico ter Linden kwam naar Houten. Als echte fan moest ik daar natuurlijk bij zijn, en als echte BN'er was hij in het echt natuurlijk een stuk kleiner dan ik me had voorgesteld. Van wat hij vertelde die avond weet ik weinig meer. Wel nog dat hij van tijd tot tijd zonder enige schaamte zijn grote rode boerenzakdoek tevoorschijn haalde om zijn neus te snuiten. Daarna borg hij de zakdoek weer op, keek de zaal eens rond en vertelde verder. Niemand had de tijd om het hilarisch te vinden, en binnen een paar seconden had hij ons weer mee teruggevoerd naar de wereld van de aartsvaders.

Ik was een jaar of twaalf en ik zat vol met vragen. Mijn moeder gaf me een boek met de gebundelde columns van Nico ter Linden, Kostgangers. Ik las dat geloof en ongeloof bij elkaar horen, 'als de…

Heden is u een heiland geboren

Als ik vroeger vriendinnetjes zag fietsen met een vioolkist of gitaarhoes op hun rug, was ik stiekem wel eens een beetje jaloers. Een piano neem je niet mee, dus ik had behalve mijn bladmuziek niets zichtbaars of tastbaars bij me. Aan mij kon je nooit zien dat ik naar muziekles ging.
Is het ijdelheid, dat ik het stiekem wel eens jammer vind dat ik als dominee niets zichtbaars of tastbaars bij me heb op zondagochtend? Ik heb nog geen toga, dus blijft over: mijn map met papieren en een paar keelsnoepjes. Toen ik op kerstavond in de bus naast een paar voetbalsupporters zat, kon niemand zien dat mijn koffer met kerststalfiguren gevuld was, en toch vond ik het maar wat leuk dat ik het kerstevangelie zo maar bij me had. 
Geloven wordt al snel abstract. Gods aanwezigheid is niet zichtbaar of tastbaar, je kunt God niet zien, niet aanraken. Bijbelverhalen spelen zich af in een wereld van tweeduizend jaar of nog langer geleden, een wereld waar we ons slechts met moeite een voorstelling van kun…

Studeer, zing, bid en verwonder

Zingen is dubbel bidden, dat is zo'n uitspraak die Augustinus ooit gedaan zou hebben en die je overal te pas en te onpas tegenkomt. En zoals voor de meeste clich├ęs geldt: ze is nog waar ook.

Als ik het probeer, dan lukt het vaak niet, bidden. De woorden zijn er niet, of ik kan de rust niet vinden. Gebed is een houding die me overvalt, in dankbaarheid om wat er aan moois gebeurt in mijn leven of in een wanhopige schreeuw naar boven.

Het gebeurt me regelmatig als ik zing. Koorrepetitie, onder de douche, tijdens een viering of bij het studeren maakt dan niet uit. Vanmorgen ratel ik op mijn toetsenbord voor een paper dat ik snel af wil hebben. Het is om verschillende redenen geen makkelijk jaar geweest, en ik ben de hele boel een beetje zat. Klaar met die studie, de zomer moet komen! Probeer niet te veel na te denken en gewoon maar te typen. Ondertussen draai ik de cd op die we gisteren met het Vocaal Theologen Ensemble gepresenteerd hebben, het liefste lied van overzee deel 2. Ik hum…