Doorgaan naar hoofdcontent

Zaterdag

Zaterdag werkdag

Eén van de leukste dingen van schrijven vind ik dat werelden die in het dagelijks leven ver van elkaar af staan, op papier toch bij elkaar blijken te passen. Ik geniet ervan als het lukt om in een verhaal/blogtekst/poëzie/academisch paper van verschillende elementen een zinvol geheel te vormen. Papier – en in het verlengde daarvan de pc – is een prima medium voor rijmgedachten.

In de echte wereld kan het soms ook. Zaterdag is werkdag voor mij: op de boerderij fruit, groente, zuivel, streekproducten en nog veel meer verkopen, met de klanten over koetjes en kalfjes praten. Het is vooral ook een dag om even niet aan theologie te denken.
Maar af en toe is onder de klanten een emeritus-predikant die ik een paar jaar geleden voor een schoolopdracht geïnterviewd heb. Dus praat ik, onder het afwegen van drie ons tomaten, toch over theologie. En als dan iemand anders ons gesprekje opvangt, mij vraagt wat voor liedboek dat was waar we het over hadden, ik vertel dat het over kerkmuziek ging, hij vertelt dat hij een keer in Wenen het requiem van Mozart heeft gehoord en dat zo prachtig vond, dan denk ik bij het afrekenen van vier kilo appels toch ook theologische gedachten. Over hoe religieuze muziek ook niet-religieuze mensen raakt, over de vraag of je dat misschien toch niet een beetje religie kunt noemen, enz.
Vandaag waren er twee kleine ontmoetingen. Wat begon met een paar enthousiaste opmerkingen over de kip, nieuw in ons assortiment, eindigde met het uitwisselen van de adressen van onze weblogs [1] en een gesprekje over het karakter van de PKN en van de remonstrantse kerk. ’s Middags kwam iemand in de winkel schuilen voor de regen, die student godsdienst&pastoraal werk bleek te zijn. Dus praatte ik weer over theologie. 

Ik bedenk me nu dat ik begin te lijken op zo’n overenthousiaste hoogleraar die zijn collegereeksen altijd begint met de uitroep “Geschiedenis [of vul om het even welk ander vakgebied in] is werkelijk overal relevant!” Hmm. Ik weet niet of theologie overal relevant is. Maar leuke gesprekken erover kunnen altijd, ook tussen de appels en tomaten.


[1] voor een aanstekelijk-inspirerend kookblog, zie www.etenmaken.blogspot.nl

Reacties

  1. Duidelijk, leuk! Die blik raak je niet meer kwijt! Doet me wat denken aan het boek van Horowitz, 'Met andere ogen'. Ze gaat met heel verschillende mensen -een geoloog, haar zoontje van 19 maanden, een anthropoloog - wandelen, en steeds ziet weer andere dingen. Zie Trouw van 14-9, verdieping p 23 en 24.
    (En verder moet ik nog wel wennen aan 'ik bedenk me' ipv 'ik bedenk' of 'ik realiseer me'. Maar ik geloof dat het inmiddels ABN is geworden...)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Roel,

      Dankjewel voor de tip, wat een leuk boek lijkt me dat!
      En oei, ik dacht dat mijn taalgebruik behoorlijk bestand was tegen 'nieuwerwetse slordigheid', maar blijkbaar niet. Pas nu ik het een paar keer over lees, bedenk ik me dat ik ooit wel een keer ergens geleerd heb dat het eigenlijk fout is...

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Een grote rode boerenzakdoek - bij het overlijden van Nico ter Linden

Nee, dit is geen zakdoek uit verdriet - of misschien ook een beetje wel, stiekem, want hij was voor mij zo'n mens waarvan je je niet kunt voorstellen dat hij ooit voorbijgaat.

Ik was een jaar of vijftien en Nico ter Linden kwam naar Houten. Als echte fan moest ik daar natuurlijk bij zijn, en als echte BN'er was hij in het echt natuurlijk een stuk kleiner dan ik me had voorgesteld. Van wat hij vertelde die avond weet ik weinig meer. Wel nog dat hij van tijd tot tijd zonder enige schaamte zijn grote rode boerenzakdoek tevoorschijn haalde om zijn neus te snuiten. Daarna borg hij de zakdoek weer op, keek de zaal eens rond en vertelde verder. Niemand had de tijd om het hilarisch te vinden, en binnen een paar seconden had hij ons weer mee teruggevoerd naar de wereld van de aartsvaders.

Ik was een jaar of twaalf en ik zat vol met vragen. Mijn moeder gaf me een boek met de gebundelde columns van Nico ter Linden, Kostgangers. Ik las dat geloof en ongeloof bij elkaar horen, 'als de…

Heden is u een heiland geboren

Als ik vroeger vriendinnetjes zag fietsen met een vioolkist of gitaarhoes op hun rug, was ik stiekem wel eens een beetje jaloers. Een piano neem je niet mee, dus ik had behalve mijn bladmuziek niets zichtbaars of tastbaars bij me. Aan mij kon je nooit zien dat ik naar muziekles ging.
Is het ijdelheid, dat ik het stiekem wel eens jammer vind dat ik als dominee niets zichtbaars of tastbaars bij me heb op zondagochtend? Ik heb nog geen toga, dus blijft over: mijn map met papieren en een paar keelsnoepjes. Toen ik op kerstavond in de bus naast een paar voetbalsupporters zat, kon niemand zien dat mijn koffer met kerststalfiguren gevuld was, en toch vond ik het maar wat leuk dat ik het kerstevangelie zo maar bij me had. 
Geloven wordt al snel abstract. Gods aanwezigheid is niet zichtbaar of tastbaar, je kunt God niet zien, niet aanraken. Bijbelverhalen spelen zich af in een wereld van tweeduizend jaar of nog langer geleden, een wereld waar we ons slechts met moeite een voorstelling van kun…

Studeer, zing, bid en verwonder

Zingen is dubbel bidden, dat is zo'n uitspraak die Augustinus ooit gedaan zou hebben en die je overal te pas en te onpas tegenkomt. En zoals voor de meeste clichés geldt: ze is nog waar ook.

Als ik het probeer, dan lukt het vaak niet, bidden. De woorden zijn er niet, of ik kan de rust niet vinden. Gebed is een houding die me overvalt, in dankbaarheid om wat er aan moois gebeurt in mijn leven of in een wanhopige schreeuw naar boven.

Het gebeurt me regelmatig als ik zing. Koorrepetitie, onder de douche, tijdens een viering of bij het studeren maakt dan niet uit. Vanmorgen ratel ik op mijn toetsenbord voor een paper dat ik snel af wil hebben. Het is om verschillende redenen geen makkelijk jaar geweest, en ik ben de hele boel een beetje zat. Klaar met die studie, de zomer moet komen! Probeer niet te veel na te denken en gewoon maar te typen. Ondertussen draai ik de cd op die we gisteren met het Vocaal Theologen Ensemble gepresenteerd hebben, het liefste lied van overzee deel 2. Ik hum…